Tuncel Kurtiz: İnsana yakışır olduğundan hâlâ ‘komünistim’ diyorum

Devrim Büyükacaroğlu

Geçtiğimiz yazdı. Yaklaşık yüz ritimci Edremit’in Güre ilçesinde geleneksel Mısırlı Ahmet Ritim Kampındaydık. Bir gece yarısı zeytin ağaçlarının arasındaki kamp ateşi etrafında ayinsel bir ritim tutturmuştuk. Kaz Dağları’nın zifiri karanlığı ve sadece zeytin ağaçlarının hışırtısının muhalefet ettiği kör sessizlik içinde, bembeyaz kıyafetiyle iri bir adam belirdi. Başına beyaz bir tülbent dolamıştı. Ağır ağır yanımıza yaklaştı. Ateşi ve istifini bozmayan bizleri süzdü. Ritimler ağız birliği etmişçesine kısıldı fakat kesilmedi. Beyazlar içindeki adam “Hep bir ağızdan türkü söyleyip/ hep beraber sulardan çekmek ağı, demiri…” diye başladı destanına, kalın ve gür sesiyle… Kollarını kanat çırpar gibi çırpıyor, beyazlar içinde bir kuşu andırıyordu.

Ben Şeyh Bedrettin diyeyim, siz Tuncel Kurtiz anlayın, geldiği gibi sessizce terk etti kardeş soframızı…

Nâzım Hikmet, koğuşunda herkes uykulardayken kelam müderrisi Mehemmed Şerefeddin Efendinin Simavne Kadısı oğlu Bedreddin isimli risalesini okumaktadır. Bedrettin ve Müridi Börklüce Mustafa için “adi” diyen, “Yarin yanağında gayri” diye söze giren bu köylü sosyalistlerin, kadınları da ortaklaştırmak düşüncesinde olduklarını iddia eden bu gerici yazarın elinden Bedrettin’i kurtarmaya karar verir Nâzım. Bu esnada pencereden bir ses duyar. Bedrettin kullarından Giritli Keşiş kendini tanıtır. Nâzım ile Giritli Keşiş yan yana asırlar aşar ve Bedrettin’in diyarına giderler. Nâzım bu maceralı yolculuğu Şeyh Bedrettin Destanı haline getirdiğini söyler Destanın girişinde.

Giritli Keşiş’in Nâzım’ın koğuşuna girmesinden daha az fantastik değildi Tuncel Kurtiz’le ateş başında karşılaşmak, inanın… Ölümünden yaklaşık 600 sene sonra Bedrettin kulu Kurtiz bir hayalet gibi dolaşıyor, Bedrettin’in dağlarında.

Ben Tuncel Kurtiz deyim siz Bedrettin anlayın, onunla röportaj yapmak da ziyadesiyle bir yolculuktu…

Okumaya devam et Tuncel Kurtiz: İnsana yakışır olduğundan hâlâ ‘komünistim’ diyorum

Tut Yüreğimden Ustam


Serkan Uçar
“Dünyayı yüreğine sığdıran, koca yürekli büyük usta Tuncel Kurtiz’e armağanımdır.”

Ustam!
Aklım firarda.
Gözbebeklerimde müebbet hüzün,
Dilimde ay kesiği bir yara,
Düşüm kırık dökük,
Umudumun boynu bükük,
Bir öksüzün omuzlarında sukut.
Yüreğim sana emanet sıkı tut.
Tut ki; kancık pusulara düşmesin.
Bir hain kurşunu gelip deşmesin.
Okumaya devam et Tut Yüreğimden Ustam