Hilmi Köksal Alişanoğlu

Keşke yaşım 100’ün üzerinde olsaydı da, bu şanlı rekabetin her anına tanıklık etseydim.

Keşke yüz yıldır toprağa, çamura, çime akıtılan her damla alın terini görseydi gözlerim…

Keşke rakibim kazandığında, onu tebrik ederken, onurumun kırılması ne kelime, şereflerin en büyüğüne ben de nail olsaydım.

Keşke kaybettiğimde, beni ilk teselli eden, “Üzülme, bir sonraki maçı inşallah siz kazanırsınız, ” diyen rakibim hep aynı kalsaydı…

Keşke rakibim, sakatlık ve hastalıktan dolayı kadro oluşturmakta güçlük çekerken, bunun ne büyük fırsat olduğunu düşünerek ellerimi ovuşturmak yerine, maçı erteleyelim diyebilecek olgunluğa her daim sahip olsaydım…

Keşke çocuğuma, Fenerbahçe’de oynayan can dostum Can Bartu’nun ismini verebilecek ve onun Fenerbahçe’yi tutmasını olgunlukla karşılayacak bir Turgay Şeren de ben olsaydım…

Keşke ayağı kırılan rakibimi, sağlık ekibinin gelmesini beklemeden kucakladığım gibi ambulansa ben taşısaydım… Keşke on yıllar sonra aynı sakatlık olduğunda tribünlerden yükselen “Oh oh!” nidaları kulağıma hiç gelmeseydi…

Keşke rakibimin, stadyumuma gelirken taşlanmasını görmeseydi gözlerim, yapılan küfürleri işitmeseydi kulaklarım…

Keşke rekabetimiz hep temiz kalsaydı…

Ne demiş Aşık Daimi: Bu da gelir, bu da geçer, ağlama…

Gün gelecek, bugün yaşanan çirkinlikler de tarih olacak… Gün gelecek yeniden sevgiyle çarpacak spor için atan yürekler… Gün gelecek tribünler yeniden sarmaş dolaş olacak, yürekten kutlayacaklar yeneni, içten teselli edecekler yenileni…

Hey büyük Fenerbahçe! Hey koca Galatasaray!

Türk sporu sizlerle güzel, sizlerle güçlü, sizlerle şerefli. Sizler olmasaydınız neye yarardı devasa stadyumlar, lüks tribünler, yerden ısıtmalı sahalar!…

Rekabetinizin 100. yılı kutlu olsun aslan Galatasaray… Nice 100 yıllara şanlı Fenerbahçe…

Kaynak: Milliyet, 18 Ocak 2008