Kumru

Orhan Yalçın Gültekin

Hava soğuktu… Bir kumru kondu balkonun pervazına. Ürkek ve çekingen, biraz da üşümüş müydü ne… Bir şeyler bekler gibi bakınıyordu. Mutfağa gidip bir parça ekmek alıp ufaladım ve uygun bir yere bıraktım. Kumru, benim uzaklaşmamı bekledi önce. Sonra yavaş yavaş ekmek kırıntılarına yaklaştı ve biraz telaşlı, arada bir sağına soluna bakmayı ihmal etmeksizin karnını doyurdu. Sonra da uçup gitti.

Her zamanki gibi erken kalktım. Bugün fazladan bir sabah işim daha vardı: kumruya ekmek hazırlayacaktım. İtinayla hazırladığım ekmek parçacıklarıyla balkona vardığımda kumrunun orada beklemekte olduğunu gördüm. Bir günde de alışmadı ya buraya diye geçti aklımdan. Perdenin bir kenarını çaktırmadan aralayarak ekmekleri yiyişini seyrettim.

Okumaya devam et Kumru