perihan mağden

kanal d ana haber’de (bu kanal d ana haber mahvıma neden olacak; sevgili okuryazarlarım) yaşar büyükanıt paşa’yla görüşüyorlar.

arada ‘teaser’ (çengel bulmaca) da attırıyorlar tabii ki: “peki bu bayrak ne? ne neneneee?”

önce izmir’deki ilkokul öğrencisi kız çocuğunun 25 lira bayram harçlığını nasıl askeriyemiz’e bağışladığını anlatıyor büyükanıt. gözleri, nemli. ve fakat mağrur: tutuyor kendini!

çok duygusal biri yaşar paşamız. çoook.

ben kendisini çok ‘artist’ buluyorum. yani çok samimi duygulanıyor, çok duygulanıyor; “kâh çıkarım gökyüzüne, kâh inerim ennn derinlere” misali bir o âlemi seyrediyor, bir âlem onu.

samimi ve aşırı duygulanmalarına ve bunları mutlaka sergileme ihtiyacı hissetmesine ben ‘artistlik’ diyorum.
o, mutlaka başka bir şey diyordur.

‘teaser’ yine musallat oluyor: büyükanıt’ın elinde tuttuğu çerçeveli resmin sırrı ne? neeee? neeee?

yeminle çakozluyorum resmin sırrını.

ve irkiliyorum. acayip rahatsız oluyorum. zaplıyorum. ertesi gün gazeteler, teşhisimin doğruluğunu ‘muştuluyorlar’: kandan bayrak.

kırşehir’de militarizm+savaş+kanlama düşkünü (olsalar gerek) 10’u kız 20 liseli, “iki ay boyunca hemen her gün bir araya gelerek, parmaklarını toplu iğne ile delerek” oluşturmuşlar o korkunç resmi! (enis yıldırım’ın haberi-sabah)

kanlarını iğneyle ala ala/akıta akıta yaptıkları bu patolojik ‘eser’ yetmemiş. bir de mektup koymuşlar yanına “kalem tutan ellerimiz artık silah tutmalıdır. biz de şehadet şerbetine ermek isteriz.”

be hey de hey hey! bugün toplu iğnele parmağını; yarın git bir ananın, birkaç ananın kuzusunu öldür. sen de ana kuzususun! seni de başka biri öldürsün. ki, şehadet şerbetine er! yavrum evladım.

büyükanıt paşan da duygulansın. çiğlenmiş yapraklar gibi gözleriyle, aşırı hissiyatlanmaktan tarumar; anlatsın ekranlara! aşırısamimi samimi.

daha önce de (en az) 15-20 kere; ona, buna, komutanlara, dostlarına, yaverlerine, erlerine anlatmıştır bu büyük kanlıkahramanlıkkabar(t)ması’nı eminim. işte şimdi sıra ekranlara geldi!

bizler de bu zavallı çocukların süper hareketini öğrenebildik.

samimiyet! birazcık samimiyet ve insanlık! azıcık vicdan! azıcık doğruculuk! siyasi ve insani: doğruculuk!

bu ülkede her yıl çürük raporu çeteleri, yakalanır birkaç kez. albayıyla, tabib yarbayıyla, kâtibiyle, osuyla busuyla tam teşeküllü para basan çeteler.

bu ülkede en az beş yüz bin kişi askere gitmeme uğraşı içinde şu anda yurdumuzda, debelenmekteler.

kırşehirli kahraman kanakıtıcılar’ın yarısı kız çocuğu. şehit olma olasılıkları sıfır. yani.

diğer yarısının zamanı gelince, nasıl açıköğretim öğrencisiyim diye/yurtdışında işçiyim diye/obua imalatı stajyeriyim
diye kendilerini türkiye’de askerlik yapmaktan sakınmaya çalışacaklarını, tahayyül etmek dahi istemiyorum.

niye isteyeyim ki? bu topraklarda askerlik yapmak riskli. bilmemkaç yıldır ısrarla bitirilemeyen bir savaş olduğu için, tabuta yükledikleri gibi, yollayıverirler ‘şehadet şerbeti’ haline gelmiş cesedini evine! ananın ağlamaktan kan çanağı olmuş gözlerinin önüne!

ne dağlardaki kürt çocukları ölsün ne böyle kaygısız ve saygısızca atıp tutabilen kırşehirli zavallı veletler!

bu topraklarda artık kimse ölmesin.

bu topraklarda ölmeye, öldürmeye methiyeler düzülmesin!

bu topraklarda böyle patolojik dışavurumlara alkış ve gözyaşı tutulmasın. şehit ‘edebiyatı’ yapılmasın.

bir çocuğumuz daha ölmesin! gömülmesin!

10’u kız o zavallı 20 çocuk derhal tedaviye alınsın. insanların yaşamasının güzel olduğu, bu dünyaya ölmek ve öldürmek için değil kardeşçe bir arada yaşamak için geldiğimiz, hayvan olmadığımız, onu bunu yiyerek yaşamaktan üstlerde bi yerlerde olmamız gerektiği onlara anlatılsın.

ve komutanlarımıza da pek tabii ki.

mümkünse.

radikal, 15 ocak 2008