Nasıl sevmeli?

Ece Temelkuran
milliyet, 03 mayıs 2002

Yaşar Kemal, Tilda ve bütün “sıra arkadaşları” için…

“Biz namuslu yaşadık Tilda. İyi insanlar olduk.” Bu, en uzun cümlesidir Türkçe’nin.

Yaşar Kemal’in ölen eşi Tilda’nın mezarı başında söylediği.

En uzun romandan daha uzun, en ağırından daha taş.

* * *

İnsan, hayatın o kadar da kısa olmadığını anladığı zaman büyüyor galiba. Yaşayan için bitmeyecek bir şeydir çünkü hayat; ancak, ölmekte olan için kısa. Düştüğün yerde kalınmaz çünkü, vurulduğun yerde bitilmez. Uzar, genleşir hatta delinip derinleşir zaman. Birikirsin. İnsan en çok bunu anladığında yalnızdır. Birikeceğini, hayatın ölüme kadar bitmeyeceğini anladığı an. Aslında gerçekten tam o anda birini arar insan. İnsanlığın ucuz cehenneminde bir başına olmamak için. olup bitenler hakkında hiç değilse konuşmak için. Bir şey görünce dönüp “gördün mü?” demek için. O yüzden işte…

“Tilda benim arkadaşımdı. Dostumdu. Kardeşim, kardeşten de öte bir şeyimdi. Edebiyat konuşurduk, siyaset, felsefe. biz 50 yılı böyle geçirdik. Konuşarak.”

O yüzden işte, önceki gece “Bir Yudum İnsan” programında Nebil Özgentürk’e böyle söylüyordu Yaşar Kemal. İnsanlığın ucuz cehenneminde bir arkadaşın gerektiğini anlatıyordu. Aşık olduğu kadını kaybetmiş gibi değil de, beraber yaramazlık yapıp, konuşup, beraber “durduğu”, her şeyini bildiği, her şeyini bilen arkadaşını kaybetmiş bir çocuk gibiydi. Kocaman karınlı, kocaman sesli ama küstükçe ufalanan bir çocuk gibi. Zira, “evlilik” uygarlığın uydurduğu bir meseleydi ve esas olan hayat içinde yaşamak dediğimiz bütün o şeyler olup biterken, senin gördüğünü gören biriyle “sıra arkadaşı” olmaktı. Yoksa 50 yıl ne konuşur insan “karısıyla”, “kocasıyla”? “belediye başkanının verdiği yetkiyle” bir memur sizin beraber yatıp, üremenize izin verdi diye… Ama “sıra arkadaşı”…

Sıra arkadaşı insanın, önünde durmaz, arkasında da. Yanında durur. Böyle, yan yana durur işte. siz yan yana dururken başınızdan olaylar geçer. hayat denen sıkıcı dersi bir aralık kollarsın hep “gördü mü?” demek için.

* * *

Çünkü mesela hep eteği sarkar iktidarın.

“Gördün mü” deyip, iki kişilik gülersin.

Mesela sıra dayağına çeker sizi hayat. “Acıdı mı?” dersin. Acıyan yerlerini gösterirsin birbirine. Geçince ya da geçti sanınca, “gördün mü?” dersin. “Bak geçti”.

Yokluklarda, yoksunluklarda yoklama yapacağı tutar hayatın. “Eksik” yazılmasın diye o, atarsın kendini ortaya. Yalanlar, masallar, hikayeler; oyalarsın zamanı. Ne yapar yapar “eksik” dedirtmezsin sıra arkadaşın için. Sonra bir aralık bulup yine:

“Gördün mü?” dersin, “iki kişi olunca nasıl idare ediyoruz birbirimizi”.

Herkeslerden gizli, hınzır şeyler yaparsın birlikte. “Düşersin” diye çıkarmadıkları yükseklere çıkıp, “boğulursun” diye göndermedikleri dehlizlere dalarsın birlikte. Maceraların arasından parmaklarınız uçuşur güzel ve tuhaf şeyleri işaret etmek için:

“Gördün mü?” dersin, “görecek daha çok şey buluyoruz iki kişiyken”.

Gün gelir, bir rüya görünce bile “gördün mü?” dersin. Çünkü iki kişilik yıllanmış uykularda akıllar bile ılıyıp karışır birbirine.

Bazen başkalarına gönlü kayabilir bile insanın, başka “sıralara”. Hayat uzun ya! Ama o başkalarına “gördün mü?” diyemeyeceğini anladığın anda… sıraya dönüp yine:

“Gördün mü?” dersin, “her şey bizim iki kişilik evrenimiz içinde olup bitiyor aslında. Olup bitiyor! İçinde!”

Ama sıra arkadaşı gidince… “Hayat sürüyor” diyorsun ha? Hadi ya?!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s